In Raak Magazine vertelt telkens een Raak-medewerker of -vrijwilliger een uit het leven gegrepen verhaal. Deze editie vertelt Koenraad Coppens, vrijwilliger bij Raak Haaltert, hoe zelfzorg, rust en engagement kunnen samengaan.
Vrijdagavond. In de lange rit van Antwerpen naar huis geef ik de werkweek een plek. Alsof ik haar voorzichtig naast me neerleg. De laatste maanden voelt alles drukker. Nieuwe projecten opstarten, nieuwe programma’s leren kennen, veel overleg ter voorbereiding van een belangrijke go-to-market. Het vraagt energie. Het verkeer ook. Ik ben een vijftiger en weet intussen dat rust en regelmaat steeds meer deel uitmaken van mijn leven.
Het weekend lonkt. Steeds vaker net op tijd. Binnen een uur ben ik thuis. Mijn gedachten dwalen af naar de tijd dat ik de trein nam, nu zo’n twintig jaar geleden. Ik keek rond en zag zoveel mensen met gesloten ogen. Nog snel een dutje voor Brussel-Zuid. Nog even de oogjes dicht voor de dag begon, of voor de avond viel. Vermoeide gezichten. Krampachtig op zoek naar extra energie. Als prille dertiger vond ik het een somber beeld. Ik zocht net andere mensen op, knoopte gesprekken aan, maakte plannen. Ik had geen enkele nood aan een slaapje. Hoe zou ik daar nu zitten, twintig jaar later?
Bijna thuis. Tijd voor me-time. Een boek. Muziek. Misschien een bad. Even niets moeten. Op tijd naar bed, om het weekend fris te beginnen.
Maar dat loopt anders. Voor Raak neem ik elke eerste vrijdag van de maand de opkuis na het kaarten op mij. Na het eten moet ik meteen door. De andere vrijwilligers rekenen op mij. En ik op hen. Hoelang wil ik dit engagement nog blijven dragen?
“Maak het niet te laat”, zegt mijn vrouw. Haar stem verraadt bezorgdheid. “Je ziet er moe uit.” Ik zwijg. Ik ken het verloop van deze avond al.
In de parochiezaal hangt een warme drukte. Bekende gezichten. Vrijwilligers achter de toog en aan de inschrijving. Vijftig mensen vonden opnieuw de weg. Aan tafel vloeien verhalen door elkaar: vroeger en nu, kleine zorgen, grote herinneringen, flauwe grappen. De tijd glijdt voorbij. Ik word steeds energieker. Rond middernacht valt de stilte. Stoelen schuiven, tafels kantelen, borstel en dweil doen hun werk. Nog een halfuurtje, dan doven de lichten.
“Zullen we nog eentje drinken?” Natuurlijk. Een kleine beloning. Samen het weekend inzetten. Tijd doet er even niet toe. Veel te laat kruip ik in bed. En toch: ik ben niet moe.
Zelfzorg is iets anders dan me-time, zegt Nina Mouton. Dit weekend voelt ruimer. Lichter. Het draagt me verder dan de andere dagen.
Laat me dit engagement nog even vasthouden. Zelfzorg primeert. Dat nieuwe album luister ik maandag wel, onderweg naar Antwerpen.
