Elke editie gaan in Raak Magazine twee mensen met een tegengestelde mening over een thema in gesprek. Dit keer vertellen Sabien en Lucrèce hoe zij de evolutie naar minder alcohol in de samenleving bekijken.
Sabien: “Ik wil volop genieten van het leven. Daar hoort lekker eten en drinken bij.”
“Bij het bereiden van het middagmaal schenk ik me een aperitief in”, vertelt Sabien. “Ik besteed veel tijd aan koken, ook al is het voor mij alleen. Ik doe het gewoon heel graag. Dan zet ik muziek op, en een aperitief terwijl ik de groenten snijd maakt de sfeer compleet. Ik ga ook regelmatig uit eten met vrienden en kies dan een passende wijn. Vrienden die geen alcohol drinken, genieten ook, we hebben geen alcohol nodig om plezier te maken. Ik vind het gewoon lekker en het is fijn om nieuwe dingen te ontdekken. Als lid van de Oostendse Bierjutters ben ik een keer per maand present in bierrestaurant Heerlijk in Oostende voor een bierproeverij vergezeld van eten. De combinatie met voeding is belangrijk.”
“Alcohol in het verkeer mag streng aangepakt worden”, vindt Sabien. “Als we met vrienden ergens naartoe gaan, moet er een bob zijn, of we nemen de bus. Zelf rijd ik niet met de auto. Toen mijn man nog leefde, was hij chauffeur. Dan boekten we een hotel en bleven een nachtje slapen. Dertig jaar geleden stapten velen wel nog in de auto na pakweg tien pinten. Dat is veranderd ten goede. Of de lage toegelaten norm overdreven is, laat ik aan het oordeel van mensen met kennis van zaken. Ik erger me er wel aan dat alcohol met alle zonden van de wereld wordt beladen, ook buiten het verkeer. Er heeft niemand last van dat ik geniet van eten en drinken. Ik drink me niet ladderzat. Als iemand in mijn kennissenkring te veel drinkt en zich hinderlijk gedraagt, spreek ik hem of haar erop aan. Drinken als vlucht is problematisch, iets helemaal anders dan genieten. De waarschuwingen over hoe slecht het zou zijn voor de gezondheid neem ik met een korrel zout. Ik kook dagelijks vers met gezonde ingrediënten. Zelfs mét mijn biertje of glas wijn lijkt het me veel gezonder dan kanten- klare maaltijden, suiker of andere ongezonde dingen waar de winkelrekken vol van staan.”
“Twee keer per jaar laat ik mijn bloed controleren. Vaak is alles oké, soms zegt de dokter: ‘nu zou je beter wat minderen’. Dan hou ik daar rekening mee. Tournée Minérale is niet aan mij besteed. Na een periode met veel feestjes en etentjes hou ik het wel een tijdje soberder. Af en toe vasten is zinvol, maar ik heb er geen campagne voor nodig, dat beslis ik zelf wel. Tournée Minérale in februari, Dry January, wat volgt er nog? Als mensen er iets aan hebben, is dat oké, maar leg het mij niet op. Een gemeente klopte zich op de borst dat hun nieuwjaarsreceptie volledig alcoholvrij was. Dat gaat mij te ver. Vroeger moest je alcohol drinken om erbij te horen, goed dat dat er wat uit is. Ik dring nooit meer aan – ‘eentje maar’ of ‘proef toch eens’ – zoals ik vroeger wel eens deed. Maar nu slaat de slinger door naar de andere kant. Laat iedereen genieten op de manier waarop hij of zij dat wil, met of zonder alcohol.”
Lucrèce: “Om te genieten of plezier te maken heb ik geen alcohol nodig.”
“Ik kom uit een familie waar bier en sterke drank vlot binnen gingen”, vertelt Lucrèce. “Het was een andere tijd, niemand stelde daar vragen bij. Bij mijn peter stond de dag door een fles rum op tafel. Wie er binnenkwam – de postbode, een buur, de wijkagent – kreeg een borrel. Daarmee toonde je je gastvrijheid. Ik heb daar ook menige borrel gedronken. Mijn man werd op zijn veertiende op het bureau van zijn vader geroepen. Die pakte een pakje sigaretten en schonk een cognac in. Welkom in de wereld van volwassenen, nu was hij een man. Als je geen alcohol dronk, kreeg je opmerkingen als: water is voor de vissen, ben je ziek? Er waren ook nog niet veel alternatieven. Wie geen alcohol dronk, moest het met water of sinaasappelsap doen.”
“Ik was nooit een overmatige drinker, maar op feestjes of recepties deed ik graag mee en het smaakte me. Een aperitief en enkele glazen wijn aan tafel bij bezoek, of een streekbier ’s avonds bij de televisie: het hoorde erbij. We reden soms met de auto naar huis terwijl dat – met de ogen van nu – onverantwoord was, en hoopten dat we geen alcoholcontrole en bijhorende boete kregen. Door de bewustmakingscampagnes en de wijsheid die komt met ouder worden, ging ik me strikt houden aan de toegelaten hoeveelheid voor chauffeurs. Om boetes te vermijden, maar vooral omdat ik me verantwoordelijk voel voor wie bij mij in de auto stapt én voor de andere weggebruikers. Je wil het niet op je geweten hebben dat je iemand levenslang letsel bezorgt omdat je gedronken hebt. Sinds het ongeval van Tom Waes hou ik me aan nultolerantie als ik de weg op moet. Van eentje komt immers al snel nog eentje en dan is het gissen of het toch niet te veel zal zijn. Nu stap ik met een gerust hart in de auto.”
“Ik mis de alcohol niet. Zeker niet als er lekkere alternatieven zijn. Het aanbod is nu veel uitgebreider, een fijne evolutie. In een groep die ‘grote pinten’ drinkt, neem ik vaak een niet-alcoholisch bier, om niet uit de toon te vallen en commentaar te vermijden. Al is het nu veel meer aanvaard dan vroeger dat je geen alcohol drinkt. In gezelschap waar iedereen alcohol nuttigt, voel ik me soms wel een beetje een buitenstaander. Naarmate de alcohol in de man of vrouw is, stijgt het stemvolume en lachen mensen om dingen die in nuchtere toestand niet grappig zijn. Dat is een klein nadeel, maar ik kan perfect plezier hebben zonder alcohol. En ik heb achteraf niet het lome gevoel zoals na het tafelen mét wijn. Misschien kan ik er ook minder tegen door de leeftijd. Ik neem al enkele jaren deel aan Tournée Minérale. Het helpt de vanzelfsprekendheid van alcohol doorbreken en je gaat er achteraf veel bewuster mee om. Soms ga ik na die campagnemaand nog wat langer alcoholvrij door. Omdat ik me fitter voel en het beter is voor de gezondheid. Dat ik zo ook enkele kilo’s verlies, is meegenomen.” Je leest het volledige interview in Raak Magazine.
