In ons ledenblad Raak Magazine schijnen gedelegeerd bestuur Jo De Smet en voorzitter Fabian Spreeuwers afwisselend hun licht op de maatschappij. Deze editie vertelt Fabian, die professioneel bezig is met ruimtelijke ordening, hoe kindvriendelijke buurten er volgens hem uitzien.

Experts herleiden een kindvriendelijke buurt vaak tot één eenvoudige vraag: ‘Kunnen kinderen hier zelfstandig buiten spelen en zich veilig verplaatsen?’ Is het antwoord ja, dan is de buurt doorgaans ook aangenamer voor ouderen, gezinnen en andere bewoners. De Vlaamse beleids- of vergunningscontext koppelt kindvriendelijkheid aan verkeersveiligheid, speelruimte, groenvoorzieningen, wandel- en fietsverbindingen en de nabijheid van basisvoorzieningen: indicatoren voor een goede ruimtelijke kwaliteit.

Da’s de theorie. Alhoewel! Onze Raakbevraging ‘De Buurtluisteraar’ had gelijkluidende conclusies. Vanuit de praktijk!

In werkelijkheid zijn vele dorpen organisch gegroeid rondom een centrale plaats, meestal de kerktoren; denk aan ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld. Oudere verkavelingswijken of sommige stadsdelen werden planmatig ingericht met een grasveld of speelplein. Dat gebeurde niet altijd even doordacht, niet wat de plaats betreft, niet wat de ordening betreft. Recent wordt ingezet op inbreiding, herschikken en meer stapelen, om plaats te maken voor ontmoeting, groen en water, met voorzieningen op wandel- of fietsafstand en het werenvan auto’s.

Maar. Een kindvriendelijke buurt is geen aparte wereld maar een gedeelde leefwereld. We bewegen ons allemaal in diezelfde ruimte, toch? Ze hoort toegankelijk te zijn voor eenieder, jong en oud. We delen deze ruimte en delen is het nieuwe hebben.

Ik lanceer graag een idee: laat ons knooppunten maken! Plaatsen waar verbindingen en verbanden tot stand komen, waar generaties mekaar kruisen, ontmoeten, connectie maken: knopen.

Waarom niet 15 minuten-zones? Een ruimte waarbinnen eenieder zich vrij en veilig kan bewegen van de ene naar de andere kant binnen 15 minuten. Als norm nemen we de snelheid en het oogpunt van een kind.

Het vergt moed om onze ruimte zo in te richten, niet iedereen kan zo zijn perceel vol dure appartementen zetten – en dat ligt gevoelig. Zo inrichten dat je er levenslang kan blijven: van huisje met tuintje in de rand naar een gemeenschappelijke woon(zorg)vorm op een centralere plaats. Onze levensloop kronkelt erdoorheen. Zo blijft die in beweging en jong.

En voor één keer niet vertrekken vanuit regels en voorschriften, maar van een leeg blad of gewoon een krijttekening op straat. Vanuit onze kinderen. Laat hén ontwerpen in plaats van dat wij als volwassenen met al onze denkpatronen, kennis en scholing dicteren hoe een kindvriendelijke buurt er het best zou uitzien …

Wat zou jij allemaal willen op 15 minuten afstand? Neen! Hoe zoudenonze kinderen deze puzzel leggen?

Iets om mee Raak te schieten?