In ons ledenblad Raak Magazine schijnen gedelegeerd bestuur Jo De Smet en voorzitter Fabian Spreeuwers afwisselend hun licht op de maatschappij, de actualiteit of het thema van het magazine. Deze editie vertelt Fabian over de band met zijn vader.

Een betrokken vader is meer dan iemand die aanwezig is en gezag uitstraalt.” Onze pa was een vader van zijn tijd. Hij diende bijna emotieloos, streng maar rechtvaardig, zijn kinderen op te voeden en klaar te maken voor de wereld. Zoals het hem was voorgedaan: ‘stoer’. Dat hij op jonge leeftijd ons mama heeft moeten afgeven en midden jaren 70 achterbleef met twee zoontjes van 6,5 en 1,5 jaar had hem daar nog meer van overtuigd. Wel liet hij zich omringen, eerst door Familiehulp, later door familie en nog later hertrouwde hij. “Je hebt een dorp nodig om een kind groot te brengen.” Zeker omdat heel ‘t dorp, toen 7.000 inwoners, ons kende. Ik krijg nu nog regelmatig verhalen over ons pa en ma verteld. Temeer omdat 21 jaar later onze pa zich bij ons ma voegde.

Toch toonde hij zijn zachte kant. Twee momenten. Bij mijn diplomauitreiking van de hogeschool zag ik hem meerdere traantjes wegpinken. Er viel precies een last van hem, een belofte die hij aan ons mama gedaan had. “Voilà, onze oudste is al goed terechtgekomen.” En in zijn laatste (bedlegerige) weken in het ziekenhuis moest ik zijn (laatste) identiteitskaart in orde gaan maken, want “ik kende die van op de dienst bevolking”.

Hij was een harde werker en handig. We kwamen niets tekort. Op zijn manier een betrokken vader. Hij liet ons het gras maaien, de tuin onderhouden, onze kamer poetsen. We kregen een Commodore 64. We rooiden samen patatten en we verbrandden ’t loof erna. Recent ben ik erachter gekomen dat deze periode mijn verdere leven meer getekend en gestuurd heeft dan ik dacht. Een echte kreeft: hard van buiten, zacht van binnenin. Zoals onze pa, denk ik. In het begin maak ik een ‘harde’ indruk. Of zo kom ik soms over. Daarna meezoekend naar een compromis, een oplossing, naar verbinding. Hoe geraken we er samen uit? Iedereen mee, zonder ambras, liefst met een kwinkslag. Dus Raak past me wel!

Intussen is een ‘betrokken vader’ veranderd. Hij neemt werkelijk deel aan het leven van zijn kinderen. Toont emoties. Dat vergt een andere ingesteldheid en houding. Soms gaat dat vlotjes, soms niet. Fouten maken mag, het is een leerproces.

In ons beleidsplan zetten we in op vaders en zonen. Waarbij we die ‘klassieke’ elementen toch nog benadrukken, aanscherpen. Want soms weten vaders het niet meer. Zoals steeds is het een slingerbeweging, en als die te fel doorslaat, kom je bij de uitersten uit. Het is een kwestie van balans. En als Raak zorgen we voor wat tegengewicht, stellen we de slinger wat bij.