In Raak Magazine duiken we elke maand wat dieper in een thema, samen met experten of ervaringsdeskundigen. Pedagoge Lynn Geerinck heeft er haar levensmissie van gemaakt om ‘revillaging’ te promoten.

Waar kinderen vroeger vanzelfsprekend opgroeiden tussen familie, buren en kennissen, verwachten we vandaag dat één of twee ouders bijna alles zelf dragen. Dat individualistische opvoedingsideaal zet gezinnen onder druk. De hoogste tijd dus om opnieuw collectiever naar opvoeden te kijken, vindt Lynn. Ze doet haar visie uit de doeken in zes delen.

Wacht niet tot je hulp nodig hebt.

“We zijn zo doordrongen van autonomie en verantwoordelijkheid, dat we denken het allemaal zelf opgelost te krijgen. Ons stresssysteem draait daardoor voortdurend overuren. Maar verbinding groeit juist in rustig vaarwater. Je bouwt geen brug terwijl je al in het water ligt. Veel ouders beginnen helaas pas uit te reiken wanneer ze overspoeld worden. Begin daarom klein. Maak een praatje met de buren, blijf na school nog even hangen op de speelplaats of sla een babbeltje met de kinderbegeleider die misschien wel oppast na haar uren. Verbinding groeit uit kleine, herhaalde ontmoetingen.”

“Ik heb toch zelf voor kinderen gekozen?”

“Die uitspraak hoor ik vaak. Maar niemand kiest ervoor om kinderen groot te brengen zonder grootouders in de buurt, zonder buren die je kent, zonder betaalbare opvang of zonder tijd. We doen vaak alsof kinderen een individuele keuze zijn, maar vergeten dat de omstandigheden waarin we hen grootbrengen minstens even bepalend zijn. Kinderen gedijen goed in een rijke village. Onderzoekers spreken over multiple secure attachments: kinderen die zich kunnen hechten aan meerdere betrouwbare volwassenen bouwen vaak meer veerkracht op. Een opa, buurvrouw, jeugdleider of leerkracht kan een extra veilige haven worden. Een village is dus niet alleen een cadeau voor ouders, maar ook voor kinderen.”

Een village is geen scorebord.

“Ik hoor ouders wel eens zeggen dat ze een mentale boekhouding bijhouden: ‘Zij hebben al drie keer opgepast.’ Of: ‘Wij hebben nog niets teruggedaan.’ Maar echte relaties zijn zelden perfect in evenwicht. De ene periode ontvang je veel, later geef jij weer meer. Misschien zelfs niet aan dezelfde persoon. En zoals gezegd: in het geven zit vaak ook het ontvangen.”

Wie hulp vraagt, geeft anderen de kans om betekenisvol te zijn.

“Hulp vragen voelt soms ongemakkelijk. Maar daar mogen we nu wel eens komaf mee maken. Het is aan de andere partij om aan te geven wat mogelijk is. Een ‘nee’ heb je, een ‘ja’ kan je krijgen. Mensen voelen zich bovendien graag nuttig. Onderzoek toont aan dat hulp bieden ons gelukkiger maakt. Je hoeft dus niet te denken dat je anderen belast. Wees gewoon bereid een ‘nee’ te accepteren. Een afwijzing hoeft je er niet van te weerhouden om een volgende keer opnieuw hulp te vragen. Ze betekent vooral dat iemand zijn eigen grenzen bewaakt. Daardoor krijgt een ‘ja’ net meer waarde.”

Benieuwd naar de rest van Lynn haar verhaal? Je leest het in Raak Magazine!