Yasmine, stafmedewerker koken, heeft al van jongs af aan een passie voor koken. Waar die vandaan komt, lees je in deze column uit Raak Magazine.

De bloem stuift op terwijl ik mijn werkblad klaarmaak om een brood te bakken. Mijn handen bewegen als vanzelf, maar mijn gedachten dwalen af. Een eenvoudig product uit onze Vlaamse eetcultuur – en toch voelt het bijzonder.

Terwijl ik het deeg begin te kneden, komt de vraag als vanzelf: hoe is deze passie voor koken eigenlijk ontstaan?

Mijn liefde voor voeding gaat verder dan gewoon ‘graag koken’. Het is een deel van wie ik ben. Vrienden kijken soms verbaasd als ik vol vuur vertel over fermentatieprocessen, hoe je kaas maakt of waarom zuurdesem leeft.

De eerste herinneringen aan eten zijn geurherinneringen. De warmte van een huis waar een ketel soep stond te pruttelen – of dat nu bij ons thuis was of bij mijn grootouders. Die soep rook nooit hetzelfde, maar had altijd diezelfde troostende ondertoon: een rijk aroma van verse groenten, een stuk soepvlees, een snuifje liefde. Rond eten ontstond verbinding. Gezelligheid.

Ik herinner me hoe ik als klein meisje net op tijd thuiskwam om de groenten te helpen kuisen, terwijl ik voluit vertelde over mijn schooldag. Ondertussen keek ik nieuwsgierig mee hoe alles in de potten en pannen verdween. Ik stal met mijn ogen: hoe mijn moeder een bechamelsaus opbouwde alsof het kinderspel was, hoe groenten gestoomd werden en eieren gepocheerd met de precisie van een vakvrouw. Koken was niets bijzonders. Het was er gewoon.

Het deeg rijst voor de eerste keer. Mijn gedachten gaan naar dat ene moment: ik was tien jaar oud toen ik mijn ouders vertelde dat ik naar de koksschool in Brugge wilde. Ze keken niet verbaasd. Misschien omdat ze het al lang wisten. Misschien omdat ze het zagen in mijn blik wanneer ik weer een gerecht reconstrueerde van bij oma, of een nieuw trucje uitprobeerde dat ik op tv had gezien. De interesse werd passie. De passie werd kennis. En de kennis, die blijft groeien.

Tijdens de tweede rijstijd voel ik opnieuw diezelfde opwinding als toen. Mijn interesse groeide met de jaren. Niet alleen in het koken zelf, maar ook in de wetenschap erachter. De chemische reacties bij fermentatie, de eeuwenoude geschiedenis van kaas, hoe koffie ooit ontdekt werd – ik kan er uren over praten. En dat doe ik dan ook.

Natuurlijk mislukt er weleens iets. Maar ook daarin schuilt schoonheid. Falen hoort erbij. Soms ontstaan de mooiste gerechten uit een fout die per ongeluk een vondst werd.

Narijs van het deeg. Mijn handen vormen het brood, klaar voor de oven.

Koken is meer dan voeding. Het is emotie, cultuur, herinnering. Het is zorg dragen voor elkaar. Voor mij gaat het vooral om de mensen voor wie ik kook. Familie en vrienden culinair verwennen – dat is geen taak, dat is mijn manier van ontspannen. Van liefde tonen. Het kan een eenvoudige tapasavond zijn of een uitgebreid kerstdiner – als mensen samenkomen rond een tafel gebeurt er iets magisch.

De geur van versgebakken brood vult intussen de keuken. De korst begint te kleuren. En net op tijd, want ik hoor de eerste gasten aankomen. Het brood is klaar. En ik ook. De barbecue wacht. Tijd om samen te zijn – met vuur, met geur, met verhalen. En met brood, natuurlijk.