In Raak Magazine vertelt telkens een Raak-medewerker of -vrijwilliger een uit het leven gegrepen verhaal. Deze editie vertelt Wim, hoofd personeelszaken, hoe verbinding soms in hele kleine dingen zit.

Ik zat met mijn Congolese vriend Yussuf in de kantine, na de basketbalwedstrijd van zijn zoon. Het soort ruimte waar de geur van sporttassen, koffie en halflege pintjes met elkaar in discussie gaan. Terwijl we daar zaten, kwam de ploegverantwoordelijke van het team een beetje ongemakkelijk naar ons tafeltje toe. Het soort aarzelende stap die je meteen herkent: iemand die wel wil, maar bang is om het verkeerde te zeggen.

“Quelle langue parlez-vous?” vroeg hij.
“Een beetje Nederlands, van de inburgering”, antwoordde Yussuf.
“Ben jij de papa van een van onze spelers?”
“Ja, van Imadi.”

En daar, in dat kleine haakje van een kennismaking, gebeurde er iets warms. De ploegverantwoordelijke ontspande zichtbaar, alsof hij een deur had gevonden waarvan hij niet zeker wist of die zou opengaan. Hij vertelde wat hij deed voor het team en vroeg of hij Yussuf mocht toevoegen aan het WhatsApp-groepje van de ouders. Dat gebruiken ze voor vrijwilligers, of om afspraken te maken voor het vervoer bij uitwedstrijden.

“Tuurlijk”, zei Yussuf. “Ik help graag” “Mijn Congolese buurvrouw staat hier trouwens in de bar”, voegde hij er glimlachend aan toe.
“Ja”, zei de ploegverantwoordelijke, “zij stuurde me naar jou”.

Er werd nog een thee en een pintje bijgezet. Er werd nagepraat over de match, over kleine dingen, over niets bijzonders en tegelijk over alles wat telt. En ik zag hoe die ploegverantwoordelijke uiteindelijk wegliep met een brede glimlach, alsof zijn middag net dat tikje lichter was geworden.

Yussuf draaide zich naar mij en zei dat hij zich vereerd voelde dat die man hem vroeg om mee te helpen met de club van zijn zoon. Dat hij het bijzonder vond dat iemand zo vriendelijk en open kon zijn. Ik voelde dat het iets betekende. Ik kende Yussuf al een tijdje en had hem nog nooit twee zinnen Nederlands na elkaar horen uitspreken. Dat was een hele opgave, maar het lukte behoorlijk. Een extra investering in een betekenisvol contact.

En daar zat ik dan, kijkend naar dat kleine tafereel dat waarschijnlijk door niemand anders zal worden herinnerd. Voor mij was het zo’n moment dat stilletjes in je kraag kruipt. Een klein gebaar, een korte ontmoeting, maar precies het soort lichtpunt dat me gelukkig maakt. Het soort moment dat je eraan herinnert dat mensen, ondanks al hun angst en voorzichtigheid, eigenlijk gewoon willen verbinden.