In ons ledenblad Raak Magazine schijnen gedelegeerd bestuur Jo De Smet en voorzitter Fabian Spreeuwers afwisselend hun licht op de actualiteit of maatschappij. In editie november-december vertelt Jo wat de gevolgen zijn van besparen op de sociaal-culturele sector.
Als jonge idealist besliste ik op mijn zestiende om op school economie in te ruilen voor menswetenschappen. Want toen al zag ik wat het verenigingsleven met mensen doet. Ik was actief in de Chiro, ging mee ‘fourieren’ met de scouts, was lid van de KLJ en kwam regelmatig in het jeugdhuis. Ik vond het heerlijk op de Oogstfeesten en bij het Spel zonder Grenzen, waar de wijken van ons dorp het tegen elkaar opnamen. En dan was er nog de sint die bij ons thuis langskwam. Ik haalde mijn rijbewijs dankzij mijn vader en de kwb. Ik hielp bij de oudijzerinzamelingen waarmee alle verenigingen samen geld bijeenbrachten om onze parochiezaal te verbouwen.
Mijn dorp was werkelijk míjn dorp. Ik kende er zo goed als iedereen en vond dat heerlijk. Ik besefte: dit wil ik doorgeven aan de volgende generaties. Op mijn zestiende stond mijn besluit dus vast: ik wilde meewerken aan dat sociaal-cultureel werk. Vandaag ben ik ontzettend trots dat ik die droom heb kunnen waarmaken. Vooral dankzij al die mensen die hem elke dag mee waarmaken: vrijwilligers, collega’s, buurtbewoners. Mensen die een deur openzetten, koffie schenken, iemand persoonlijk uitnodigen of vragen: “Kom, doe jij ook mee?”.
Net daarop bespaart de Vlaams eregering, net daarom blijft de septemberverklaring tot in november en ver daarna nog nazinderen. Een septemberverklaring die het sociaal-cultureel werk opnieuw beknot: dat treft mij tot diep in mijn vezels.
Ik vraag me af of de beleidsmakers die zulke keuzes maken voldoende beseffen wat ze daarmee raken. Hebben ze ooit gevoeld wat een bruisend verenigingsleven voor een dorp of buurt betekent? Besparingen die worden beslist in parlementen en chique vergaderzalen zullen gevoeld worden in buurthuizen en parochiezalen, aan lange tafels en op pleinen.
Tenminste, als die derde plekken binnenkort nog bestaan … In dit Raak Magazine lees ik immers over ontmoetingsplekken die verdwijnen. Over kinderen en jongeren die veel online zitten, omdat hun plek offline werd afgenomen of niet meer veilig voelt.
Zorg voor meer jeugdwerk, meer sociaal-cultureel werk, meer ontmoeting. Voor plekken waar je welkom bent, waar je iets kunt proberen, waar iemand je naam kent. En voor de ondersteuning die nodig is om dat allemaal waar te maken. Precies daar ontstaan vriendschappen en netwerken. Daar ontdekken mensen wat ze kunnen, leren ze nieuwe dingen en groeien ideeën uit tot initiatieven. Daar vindt iemand de moed om opnieuw buiten te komen, een hand uit te steken of zelf iets te organiseren. Daar zit Raak tussen met ondersteuning voor Raakpunten en vrijwilligers. Daar kan ook de politiek mee de schouders zetten onder een levendig verenigingsleven: investeren in plaats van opnieuw besparen.
Want wat ik als zestienjarige voelde, weet ik vandaag nog altijd: een buurt wordt pas jóúw buurt door de mensen die je er ontmoet.
